فرجي ديگر

موزه عبرت ...

Thu, 21 Aug 2008 02:30:00 GMT

" يا حق "

هان! اي دل عبرت بين از ديده عبرکن هان...

ايوان مدائن را آيينه عبرت دان...

بعد يکي دو هفته دويدن وهماهنگي جور شد که امروز کارواني از دوستان رو براي بازديد موزه عبرت ايران ( شکنجه گاه مخوف ساواک) در واقع همان محل کميته مشترک ضد خرابکاري!! ببريم. براي ساعت ? بعداز ظهر وقت گرفته بوديم....

وارد آمفي تئاتر شديم و در لحظه، نمايش فيلم شروع شد... فيلم بازگويي خاطرات خانم طاهره سجادي (غيوران) و خانم حديدچي دباغ .... فيلم ...خاطره... نه! دردنامه و بغض نامه ....

از زناني که جوونيشون توي مبارزه بوده و زندگيشونو براي انقلاب دادن... وقتي خانم سجادي وسط حرفاش بغض ميکرد و احساس خفگي بهش دست ميداد و گلوشو فشار ميداد ....همه ش داشتم به اين فکر ميکردم که عبرت بگيرم ، عبرت بگيرم از شجاعت اون که تو سن الان من ، چه افق دوري داشته و براي مني که هنوز وجود نداشتم مبارزه کرده و براي مفهومي مثل آزادي ، به اسارت خودش تن در داده و .....

داشتم فکر ميکردم .... صداي خانم دباغ پيچيد توي گوشم ، وقتي که در مراسم تجليل شهرداري(همون که دستش درد نکنه س!!!!!) از جوانان ديروز !! روي سن بود ، گفت: يه جور جووني کنيد که وقتي به جاي تيربار ژ.3 . دستتون عصا گرفتين ، احساس پشيموني نکنيد...

يه زن غيور و شيرزن که من يه گوشه از مقاومتاشو توي موزه عبرت ديدم و نشد که هضم کنم ... و همون زني که بعد از انقلاب رو ي تپه ها و دشت هاي غرب کشور با تيربار ژ.3. ....

همون زن بود که حالا غبار زمان روي چهره ش نشسته بود...

جزء دفعات معدودي بود که به زن بودنم افتخار کردم!....

داشتم موزه عبرتو مي گفتم، بعد از فيلمي که همه، حتي اون دوتا جوون شوخي که به جرز ديوار هم ميخنديدن! حتي در موزه عبرت، متاثر شدن و همه از سالن خارج و براي شروع بازديد به اتاق افسر نگهبان رفتن .... در مورد اتاق ها و سلول ها و آدم ها و.... چيزي نميگم که خودتون بريد و " شنيدن کي بود مانند ديدن " ....

فقط چندتا حاشيه :

اگه مثل من دفعه دومت باشه که ميري ، فقط تو فکري .... نه چيز ديگه ... فکر به همون افق هاي دور ولي نزديک...
اگه بار اولت باشه ، توي بهت و شايد کمي ترس و بعد هم بغض و ناباوري از اين همه شقاوت از يه مشت آدم ايروني مثلا (شکنجه گراي از حيوون بدتر...)
اون ساختمون هوا و تهويه مناسبي نداره و حتي نور درست و حسابي ومن در تعجبم که چه طور بازديدکننده ها طاقت کمي شرايط اين گونه رو ندارن ... مگه غير از اينه که اينا از نسل همون مقاوم هايي هستن که ماه ها و سال ها تو اون جاي مخوف اسير و زنداني بودن و فقط خدا رو داشتن و فقط و فقط خدا اونا رو ميديد ....همونايي که آفتاب هم لياقت ديدنشونو نداشت ! شايد حتي براي ماه ها ي مديد...
وقتي راجع به شکنجه زنان و اينکه هيچ فرقي براي اون شکنجه گرا نداشته که مرد باشه يا زن ! صحبت ميشد ، ماکت ها و بازسازي هاي شکنجه زنان که بدون حجاب و ساده ترين نوعش حلقه کردن زلف بلند زنان و کشيدن آنها از موهايشان روي زمين بود تا حتي بيهوش شوند ... تني چند از آقايون مزه ميپراندند که چه قدر امروز خواهر بي حجاب ديديم !!!! ومن که .... نه بهتر است نگويم ....

فقط سوالم اين است که در آن جو و فضا .... ما کي ميخواهيم عبرت بگيريم و بفهميم که هر سخن جايي و هر نکته مکاني دارد... (اگه خودتون بريد و توي جو باشيد بهتر ميفهميد چي ميگم!)......

پدر عشق.... و .....پسر

Tue, 12 Aug 2008 20:14:00 GMT

به نامش که عشق را آفريد....

پدر... عشق .... و پسر

چند روزي بود که فکر ميکردم ....دلم مي خواست توي روزي که متعلق به منه .... به من ...به تو...

به جوون... حتما آپ کنم. دلم مي خواست خيلي جديد و عالي باشه... محشر... خيلي فکر کردم ... يه دفه اين نام به زبونم اومد : پدر عشق پسر.... يادم افتاد از بابت تولد اکبر ترين جوون دنيا اين روزو گذاشتن به نام من ... به نام تو ... علي اکبر (ع )... چه نام قشنگي ... که هروقت مولا حسين(ع) دلش هواي بابا رو کرد ...به علي خودش نگاه کنه ... نگاه که نه! صداش کنه... که نگاهش مي شد خاطره پيامبر... پدربزرگ مهربونش..

"ليلا ! از گريه شبانه تو به ياد گريه هاي شبانه حسين افتادم در فراق پيامبر. و ياد ولادت آن عزيز _ علي اکبر _ را در دلم زنده کردم .

حسين در مرگ پيامبر شايد از همه بي تاب تر بود. او اگرچه آن زمان کودک بود، اما اين جراحت قلبش تا بزرگي التيام نيافت... آن قدر بغض کرد ، آن قدر لب برچيد ، آن قدر که آتش به جان فرشتگان زد و اگر کفر نبود مي گفتم که خدا هم بي تاب شد .... از اين همه بي تابي ...

آن قدر که محمدي کهتر ، پيامبري ديگر ، شبيهي از پيامبر را بعدها در دامان حسين گذاشت تا جگر سوخته اش بدان التيام يابد...

ليلا ! يادت هست وقتي علي اکبر به دنيا آمد ، چند نفر با ديدنش بي اختيار تو را آمنه صدازدند و علي را محمد ؟!

عجيب بود اين شباهت! آن قدر که به محض تولدش بوي پيامبر رادر فضاي خانه استشمام کردم ....

اين کودک پريچهر مو نمي زد با آن محمد ماهرو...

در کوچه و خيابان هاي مدينه ، وقتي که مي گذشت همه انگشت حيرت به دندان ميگزيدند و ظهور دوباره پيامبر را به حيرت مي نگريستند ..... در کربلا هم همين شد....

فغان از سپاه دشمن برخاست که :" والله اين رسول الله است ....والله ...."

اين قطعه بالا رو براي دلمون از کتاب استاد شجاعي(سيد مهدي) گذاشتم که از زبونه يه اسبه ... يه اسب که از پنج سالگي پيامبر همراه ايشون بوده .... وبعد تا کربلا و همراه علي اکبر ...

خدايا ! اومدم بگم به روشني امشب دل حسين (ع) و ليلا ...اين دستاي جوون وخاليه منو به دامان جوون منتخبت ... شايسته ترين جوون دنيا برسون.... که استاد سخن چه خوش گفت :

سعدي اگر عاشقي کني و جواني عشق محمد بس است و آل محمد

دوست جوونم مبارکت باشه ... يادت نره که اين خاندان مهربونو عشقه....

ار انعکاس تا فرزند خاک

Fri, 08 Aug 2008 01:30:00 GMT

" يا حق "

سلام دوستاي عزيز....از اين تاخير نسبتا طولاني عذر مي خوام(من تا همين چند روز پيش درگيرچندين اردو!!!بودم ....بگذريم.... با تبريک اين اعياد ميرم سراغ موضوع....

تصميم داشتم مثلا حالا که تابستون شده! حتما يه سينما برم وبعد از جشنواره فيلم فجر تا الان! يه سراغي از سينما بگيرم... بعضي فيلماي روي پرده رو که ديده بودم و تکرار جشنواره بود .... ترجيح دادم "انعکاس"رو که توي جشنواره،نديدم ببينم.... وقتي وارد سالن شدم و اول فيلمو ديدم ... فکر کردم واقعا سرم کلاه رفته و اين فيلمم مثه بقيه مضمون جديدي نخواسته بگه و سرگرميه مطلقه!

توي جشنواره تا اونجايي که يادمه اين فيلم بخش مسابقه نرفته بود و بخش مهمان بود(البته اميدوارم با "حس پنهان "اشتباه نگرفته باشم!!) ولي خوب طبق شنيده ها يه رويکرد جديدي توي فيلم جريان داشته ...

اينا رو شنيده بودم....و به همين خاطر رفتم، اعتراف مي کنم زود تصميم گرفتم و در ادامه خودم شوکه شدم و واقعا خوشحال...

توي دوره اي که الان فقط موضوع خيانت زن و شوهر به همديگه س ... اين فيلم جسارت خاصي به خرج داده بود و يه جور ديگه حرف زده بود : که آي ايها الناس ! از هر دستي بدهي ، از همون دست ميگيري!! ترجمه ش : يعني همون قدر که تو پاي زندگيت ايستادي و براي زندگي مشترک حرمت قائل بودي، شريک زندگيتم همونقدر هست و مي مونه.....

کارکرد ايراني و فرهنگ خودي که اين فيلم داشت قابل تحسينه واقعا ... و به زوج هاي جوون و حتي مجرد هاي ايروني ميگه که وفاداري به زندگي چقدر قشنگه و چقدر راحت!! کافيه فقط يه سري مسائل هنوز تو وجودت نمرده باشه و هنوز نفس بکشه .... ايراني و حيا و عفت و وفاداري... که تازه با ورود اسلام به ايران تاييد بيشتري شد و کامل تر شد... اگه آمار جوامع غربي و حتي مطالعات جامعه شناساي مدرن و روشنفکر اونا رو دنبال کنين مي فهمين که بلف نيست و ايراني يعني .....

خلاصه توصيه اشد مي کنم که بريد اين فيلمو ببنين علي الخصوص که بازيگراي ستاره! توش بازي مي کنن. ولي اين بار خواهشا با يه نگاه ديگه به فيلم سينمايي نگاه کنين .... مخصوصا موقع چيپس خوردن!!البته با تمام اينها بعضي مشکلات حرفه اي فيلمو، هم فرم وهم محتوا رو نمي شه ناديده گرفت و اينا روبايد ما نويسنده ها !! خودمون جدا بحث کنيم ....(اين از پررويي بنده س ! نوشابه باز کردن و اينا...)

راستي حالا که بحث فيلم شد بگم يکي از فيلماي فوق العاده جشنواره با کلي سيمرغ تازه رفته براي اکران

"فرزند خاک" رو فراموش نکنين ....

نکته اول : بحث اين دفعه رو بذارين به حساب ذوق بي اندازه من ، که حس مي کنم کم کم شيشه عطر ايرووني با تمام متعلقات ! ميخواد تو سينماها بشکنه و بريزه بيرون .... انشالله

نکته دوم : در مورد گفته هام مي تونين به کتاب آنتوني گيدنز جامعه شناس مراجعه کنين ....

نکته سوم : خدا وکيلي يه بارم شده فيلمو جامعه شناسانه و روانشناسانه ببينيم

ديگه.... باشه ؟!!!!!!!!!

سالگرد يك واقعه....

Wed, 02 Jul 2008 00:55:00 GMT

" سالگرد يک واقعه "

..... و شايد عشق عليه السلام بر زبانم جاري کرد :

تقويم عمر را به يک سال پيش ورق مي زنم ، به عقب بر ميگردم.... گرماي تابستان در راه است و اتمام امتحانات ... انتظار در پايان جاده ، و گرمي و شوق در آغاز راه....

آه.... انتظار ... انتظار آري همچو دونده اي که نفس هايش به شماره مي افتد در آخر جاده ، به نفس نفس افتاده بود و ديدار ، نوزادي بود که گويي در واپسين لحظات انتظار مادر ، قصد تولد داشت....

آري ... در فرودگاه ...انتظار را بدرقه و نوزاد ديدار را به استقبال رفته بوديم .... در فرودگاه....

در فرودگاه.... شايد انتظار آنها که از پشت شيشه هاي مصنوعي ، برايم دست تکان مي دادند ، با چشماني گريان و بغض هاي نهفته و حرف هاي ناگفته بسيار .... نوزادي بود پانزده روزه که از همان لحظه

وداع متولد مي شد.... و حال آنکه براي من وداع با انتظار و سلام با ديدار .... ليک در فرصتي کوتاه .... تنها و تنها پانزده روز ...... که نه يک لحظه و نه يک روز بيش از آن مي شد....

اينک نوزاد ديدار گويي در آغوش همه مان بي تابي مي کرد .....

فرودگاه جده ..... نهم تير ماه سال هزار و سيصد و هشتاد و شش .... عمره دانشجويي .....

فرودگاه جده.... يا خدا! آيا دستي هست که براي دل اين مضطر کاري بزرگ انجام دهد ؟

حالا ...درست همين حالا که در تقويم پيش رويم نوشته نهم تيرماه هزار و سيصد و هشتاد و هفت، ولي در تقويم دلم هزارو سيصد و هشتاد و شش است!!....

يا خدا! تو مي تواني ... تو که با دست هاي " کن فيکون " خود ، دروازه هاي عظيم را مي گشايي به انسان حقير .... درست مثل آنچه به اين حقير نشان دادي .... خدا! يا خدا! تو مي تواني .... فقط خودت....

يا خدا! فقط يک رقم است ، نه بيشتر.... مي شود هفت نباشد و شش باشد ؟!!

مي شود .... فقط يک رقم و نه بيشتر .... يا خدا!

يا صاحب خانه ... با رب البلد الحرام ... يا رب المحمد .... يا رب البقيع ....

سوگند که قول ميدهم .... اين بار بفهمم که عشق عليه السلام است ، بفهمم که آن تن پوش سفيد ، کفن است و نه لباس احرام ... بفهمم که کفن است در ديدار با عشق عليه السلام ...

يا رب ... قول مي دهم که اين بار " موتوا قبل ان تموتوا" ....

قول مي دهم که اين بار دروازه بهشت را در بقيع بدانم، و نه در مظلوميت آن چهار ستاره بگريم که در عظمتشان بيهوش و مدهوش گردم ....

قول مي دهم که بفهمم روضة النبي ..... يعني .....سکوت و شکست قلم ..... وبوي در سوخته را استشمام کنم ...

قول مي دهم که اين بار پروانه وار، ونه حتي از ترس سوختن بال هايم در شمع عظمتت .... پروانه وار بگردم ... ودر زمزمه "جوشن کبير" به هنگام طواف ، با وجود صغيرم در ملکوت ندايت کنم ... تو را.... در عرش .... و نه در فرش ....

تو را .... اي تو نزديک تر از " حبل الوريد " ....

قول مي دهم که اين بار " القلب حرم الله ولا تسکن.... " نه ! هرگز ! مگر جايي بماند که چيزي ، کسي ، ... غير تو در آن جاي بگيرد ....

قول مي دهم که آن مکعب چهار گوش زيبا در قلبم بماند ... قول مي دهم... يا مهربان ... مي پذيري مرا؟

در سالگرد هجرتي عاشقانه از خود به خدا....

نکات کنکوري :

به دليل اينکه امتحاناتم همين امروز به سلامتي خاتمه يافت ، مطلب با دو روز تاخير آپ شد ببخشيد.
تعبير زيباي" عشق عليه السلام " ازآثار استاد غزوه اقتباس شده است ....
تقديم آروزهاي خيلي خوب براي همه ....

ميوه شايد ممنوعه....

Tue, 10 Jun 2008 23:59:00 GMT

کاملا بي بهانه براي او که گاه گاه با بهانه عاشقش مي شويم...

" سيب سرخ "

با هر بهانه و هوسي عاشقت شده ست

فرقي نمي کند چه کسي عاشقت شده ست

چيزي ز ماه بودن تو کم نمي شود

گيرم که برکه اي نفسي عاشقت شده ست

اي سيب سرخ غلت زنان در مسير رود

يک شهر تا به من برسي عاشقت شده ست

پر مي کشي و واي به حال پرنده اي

کز پشت ميله قفسي عاشقت شده ست

آيينه اي و آه که هرگز براي تو

فرقي نمي کند چه کسي عاشقت شده ست

راستي گويا امشب آسمان قصد باريدن داره .... چه حس قشنگيه .... چه بوي

قشنگيه بوي بارون.... از دستش نده... اگه باريد..

يه چيز ديگه يادم رفت : شاعر اين شعر زيبا فاضل نظري مي باشد!

آهاي آقاي مجري

Tue, 03 Jun 2008 01:32:00 GMT

" يا حق"

" و من همبازي کودک چشم هايش بودم...."

و من يک سال و هفت ماه و چهارده روز بيش نداشتم.....

آهاي آقاي مجري ! دست نگه دار ! چه مي خواني ؟!

دست نگه دار!

مگر نمي داني که با کودک چشم هاي عکس سينه ديوار، همبازي ا م؟!

مگر نمي داني؟!

آن دو جفت چشم مهرباني که آنجاست و مي پايد هميشه مرا...

آهاي آقاي مجري ! نخوان !

با اين خبري که مي خواني همبازي مرا مي گيري !

و من فقط يک سال و اندي سن، بيش ندارم....

آهاي آقاي مجري ! ادامه نده !

صداي گريه کودکي يک ساله از فراق همبازيش تو را مانع خواندن نمي شود؟!

آهاي آقاي مجري ! نخوان ! اين خبر را نخوان....

من نمي دانم "ملکوت اعلي "چيست ؟

نمي فهمم خدا هم روح دارد ... نمي دانم...

من فقط فراق همبازي را مي فهمم و نه چيز ديگر..

هيچ چيز ديگر.....

* * *

حالا با خود مي انديشم .... که من مي ديدم ...

با چشم هاي کوچکم مي ديدم ...

که پدر دو دستي به سرش کوبيد و مشکي به تن کرد...

و مادر... مادر ضجه زد...

و من کودک يک ساله اي بيش نبودم!

آنگاه که شير مادر طعم غم مي داد و جدايي ... طعم يتيمي ...

و من هيچ نمي فهميدم...

ولي چشم هاي مهربان عکس سينه ديوار هنوز به من لبخند مي زند!

* * *

آهاي آقاي مجري !

نخوان ! مگر تو نبودي که آن خبررا خواندي ... و پدر خنديد...

مادر دست ها رو به آسمان گرفت و گفت: خدا را شکر... يعني مستجاب شد..

شهرمان آزاد شد؟!

و من در جهان کوچکم فقط مي خنديدم ... و نمي دانستم خرمشهر چرا خونين شهر

شد؟! خونين شهر را خدا چگونه آزاد کرد؟!

آهاي آقاي مجري ! نخوان !

که اين خبر تو تکان هاي جهان واژه اي دارد! اکنون...

اکنون که من بيست سال و اندي ساله ام ...

آهاي آقاي مجري نخوان ! نخوان ! ديگر نخوان !

انا لله و انا اليه راجعون...

سد بغض مي شکند...

روح ملکوتي ....

به ملکوت اعلي پيوست.....

شايد پي نوشت :

با تقديم درود هاي فراوان به روح بلند مردي بت شکن از تبار ابراهيم که

شمشير پيروزي را بر فرق نيمه خرداد نشانيد...

و ديگر آنکه آرزوي سلامتي و طول عمر براي يادگار فرزانه اش که هرگاه

مي نگرم او را آرامشي مي گيرم که فراق خميني (ره) را ،گرچه نديدمش،

التيام مي بخشد...

خامنه اي خميني ديگر است ولايتش ولايت حيدر است...

التماس دعاي فراوان از همه دوستان عزيز

ضرر نمي كني ...بيا

Thu, 22 May 2008 18:03:00 GMT

به نام مردان ايثارگر

سلام خدمت مخاطبين پرو پاقرص وبلاگ پر مخاطب فرجي ديگر ....

پيشاپيش سالروز حماسه با شکوه فتح خرمشهر را تبريک مي گم ....

راستش اومدم بگم ، به قول آغاسي ، "به نام خداوند مردان جنگ، دليران چون شير و ببر و پلنگ"..

اومدم بگم تا حالا فکر کرديم چطور شد که ما هشت سال جنگيديم و يه ذره خاک از دستمون نرفت ؟

البته جووناي خوب تا دلت بخواد از کف داديم... که اگه الان بودن ما جهان اول بوديم نه در حال توسعه..

همونايي که بازم به قول آغاسي : " علي صولتاني که در خون شدند، به يک نعره از خويش بيرون شدند"...

عزيز!يه وقت فکر نکني دارم حرفاي هميشگي رو دوباره مي گم ، نه...

اومدم بگم که همه ماها نياز داريم که گاهي اوقات به بعضي مسايل بيشتر فکر کنيم...

مثلا به اينکه: يادته تو کتاباي تاريخ مدرسه نقشه ايران چه قدر بزرگ بود ؟ يادته؟

اينم يادته که الکي الکي هر بار يه تيکه از ايران بخشش مي شد به يه غير ايراني ؟يادته

به اسم عهدنامه و هزار تا عنوان بيخودي ديگه؟

ولي تو مي توني بهم بگي چي شد که هشت سال دست خالي جلوي دنيا ايستاديم و يه ذره باج نداديم

بعضي ها راست مي گن ما گوشت جلوي توپ زياد داديم... ولي مي خوام بگم همونا به قول امام علي (ع):

موقع جنگ"سربازان اسلام بصيرت و انديشه هاي روشن خويش را بر شمشير هايشان حمل مي کنند."

آره اومدم بگم خوبه بي انصافي نکنيم و نکنند .... جهان آرا ،همت ، خرازي ، باکري ها ، زين الدين...

و همه اين مردان مرد سرزمين شريف پرور ايران،با انديشه رفتن و نه احساس و موج حاکم بر جامعه....

ديگه اومدم بگم من يه انتقاد به اين شعر دارم :"ممد نبودي ببيني ....."

مي خواستم بگم ما اگه چشم نداريم چرا نسبت نبودنو به اونايي که هستن ميديم...اونايي که به مصداق

"احياء عند ربهم " در قهقهه مستانه شون به ديدار دوست کوچيدند....

من يقين دارم که هستن... و اگه اصرار داشته باشي که بفهمي مي فهمي ....

حرف يکي از راويان جنوب هميشه تو گوشمه که مي گفت :"از نظر زيست شناسي ،موجود زنده يکي از خصلتاش اثر داشتنه، مرده منو و توييم که نمي تونيم رو دوستمون اثر بذاريم ، ببين اين استخوناي شهدا

رو مي برن تو شهرا چقدر جوون راه مي افته دنبالش...چقدر جوون مياد رو اين خاکا و با اين همه سختي

.... حالا من زنده م يا اونا...."

به قول سيد مرتضي:"پندار ما اين است که شهدا رفته اند و ما مانده ايم ،در حاليکه زمان ما را با خود برده و شهدا مانده اند...."

راستي اگه وقت کردين براي آغاسي يه فاتحه بخونين....

منتظر قدوم سبز چشماتون هستم ، لطفا با انگشت هاي محترمتون هم يه نظري چيزي بذارين...

التماس دعا

دل گرفته....و... مهرآب...

Sun, 18 May 2008 22:06:00 GMT

مهرآب.....

اين چند روز دلم خيلي گرفته بود ، دلم مي خواست سرم رو بذارم رو

شونه ي وسيع و بزرگ و آبي آسمون و زار زار گريه کنم ، نمي دونستم

چرا، ولي به هر حال هر چي بود ، بايد آروم مي شدم ديگه ....

يادم افتاد ايام فاطميه ي اول شروع شده و اونوقت از روي" خود توجيهي"

اين دل گرفتگي رو به حزن کوچ غريب بانوي مدينه ، حضرت زهرا(س)

نسبت دادم. چون از امام صادق(ع) حديثي خونده بودم که:"شيعه واقعي

کسي است که درايام شادي ما شادي کند و در ايام حزن ما اندوهگين باشد."

خوب منم بچه شيعه هستم ديگه!!اگه خدا قبول کنه...

خلاصه اين حزن بود تا امروز که ....

طرفاي عصر بود که بعد از کلاسم رفتم آمفي تئاتر دانشگاه،مراسم يادواره

شهداي گمنام بود، که بچه ها از يک ماه پيش خيلي براش زحمت کشيده بودن،

منم ديدم فرصت خوبيه براي عقده گشايي... ومي دونستم که مثل هميشه آروم

ميشم و .....

اين بار تقريبا برنامه سر ساعت شروع شد... تقريبا...

اول برنامه بعد از خوش آمدگويي مجري، وقتي مسئول نهاد رهبري دانشگاه

رفت روي سن که شروع به صحبت کنه ، برقا رفت و حال و هواي مجلس

يه دفه عوض شد ... مدتي صبر کرديم ولي برق قصد آمدن نداشت!....

مراسم شهداي گمنام بود و شهادت مادر گمنام ترشان که غربت را شرمنده از

غربت خويش کرده و مظلوميت را شرمسار خويش....

ديگه هيچ صدايي توي سالن نبود ، کليپ و برنامه هاي ديگه همه کنسل شده

بود و بلندگو هم قطع.... مداح آمد... مراسم گمنام گمنام ها، چه غريب بود

و سوت وکور(با وجود جمعيتي که براي اولين بار اينقدر زياد اومده بودن...)

هيچ کي توي سالن حال خودشو نمي فهميد ... حالا اين بغض کور پر بهانه

مي خواست بترکه...آه ...که ديگه نمي شد ساکت بود ... شده بود بقيع.. با

چراغ هاي تاريکش،با ناله ها و اشک هاي سوت وکورش..با غربت آشناش..

مگه ميتونم فراموش کنم شب اولي رو که رسيديم مدينه، با خستگي راه،

پرواز تا جده و از جده با ماشين...دو سه روز قبل از تولد بانوفاطمه(س).

با خستگي راه رفتيم و بعد از نمازعشا به سمت کوچه بني هاشم...

پيش رو بقيع بود و پشت سر گنبد خضرا...بهشت زمين...بهشت...

روحاني کاروان و 120 تا دختربا مسئولين کاروان...ايستاديم ..روحاني

گفت:بچه ها اينجا بني هاش.... هق هق ها نگفته به آسمان رفت...

آه علي(ع) ...تو چه کشيدي که زهرايت(س) را اين گونه...

همون موقع دو تا وهابي ملعون اومدن و روحاني مارو بردن و مارواز محوطه

مسجد بيرون کردن..رفتيم روبروي بقيع ..باز هم تهديد کردن و بالاخره

ما برگشتيم هتل..دلهامان همه پر بود که رحمه للعالمين ديدي نگذاشتند

که سلامت دهيم و ....

آره ، بغض مدينه اي از اونوقت گلوهامونو مي فشرد تا برگشت به ايران

وتا الان...حتي منم که درگير اين روزمرگي ها ميشم...بازم سراغم مياد..

ولي اي ملعون وهابي اي غاصب حق بر حق ترين انسان ها....

کي به انداختن سنگ پياپي در آب

ماه را مي شود از حافظه آب گرفت!!!!!!!!!!

نکات مهم:

1.تا خودت نري مدينه اين حسو نمي فهمي هرچه هم که بشنوي...دعا

ميکنم بري و بسوزي از غم سنگين اين درد...

2.ما تولد خانوم ، مدينه بوديم ...اما دريغ از ... با شور ايراني ها مقايسه کن!!

3.اين بيت شعر مذکور از فاضل نظريه....

تبريك.....تبريك...

Sun, 11 May 2008 11:18:00 GMT

" يا زينب(س) "

وقتي تو متولد شدي ، حسين(ع) بيشتر از همه خوشحال شد.

بانو! مي داني چرا؟ زيرا کربلا را بدون تو،اي بزرگ پرستار

صحراي بلا ، نمي شد تصورکرد....

و کربلا مفهوم زينب بود و حسين...

بانو! تولد تو، تولد صبر بود و تولد اشک....

روزي که تو پا به اين جهان گذاشتي،صبر با همه عظمتش نزد

تو تعظيم کرد وتو صبر را مفهومي دگر عطا کردي...مفهومي

که فراي عظمت صبر بود و فروتر از نازنين وجود تو...

ميلاد پر فروغ تو را،اي بانو!اي زهراي کربلا ! اي حسين در

آيينه تانيث! اي يادگار علي (ع) و زين اب ..... به حسين و شيعيانش

تبريک مي گويم....

بانو جان! خوش اومدي .....

مقدمت نورباران....

و بغض باراني سوريه دوباره در دلم باريد....

بانو جان ! وعده ديدار ... مزار غريبت...

و سوريه را عجيب شباهت بود به کربلا ....